Zadaniem hamulców przytrzymujących jest utrzymywanie ładunków w bezruchu. (W przeciwieństwie do hamulców sterujących i zatrzymujących, które spowalniają ruch masy, oraz serwohamulców, które wytwarzają przeciwny moment obrotowy w układach napędowych).
Hamulce przytrzymujące zapobiegają nieumyślnemu wzbudzaniu ruchu wałów pozostających w stanie spoczynku. Tradycyjne hamulce silnikowe montowane na serwoosiach wzbudzane są przez sprężyny i odpowietrzane z wykorzystaniem elektromagnesów: w stanie spoczynku sprężyny lub magnesy trwałe wykorzystuje się do dociskania do siebie ruchomej i nieruchomej powierzchni hamującej, które z reguły rozłącza się automatycznie z chwilą uruchomienia mechanizmu. Typowy hamulec przytrzymujący jest zaciśnięty tylko wówczas, gdy silnik pozostaje w stanie spoczynku. Silnik czynnie wyhamowuje ładunek i hamulec przytrzymujący zezwala na hamowanie awaryjne.
Hamulce przytrzymujące stosuje się w roli hamulców bezpieczeństwa w mechanizmach podnoszących, wyciągach, dźwigach i windach oraz w górnictwie. W inżynierii ogólnotechnicznej wykorzystuje się je również jako hamulce awaryjne.